مصاحبه سفیر جمهوری اسلامی ایران در کرواسی با روزنامه وچرنی لیست

رژیم اسرائیل تنها در سال گذشته نزدیک به ۲۵۰ خبر‌نگار را کشت و مسئول دو سوم مرگ روزنامه‌نگاران کشته شده در سراسر جهان بود. با این حال، در نهایت، انتقام علیه حقیقت و مدافعان آن هیچ تاثیری نخواهد داشت، زیرا مردم در سراسر جهان به طور فزاینده‌ای از این موضوع آگاه می‌شوند.  در بحبوحه آتش‌بس شکننده و تنش‌های فزاینده در خاورمیانه، ما با آقای امیرحسین غریب‌نژاد، سفیر جمهوری اسلامی ایران در کرواسی، گفتگو کردیم. آقای سفیر در این مصاحبه، در مورد استراتژی «الان آتش‌بس، بعدا مذاکره»، روابط ایران با ایالات متحده، امنیت تنگه هرمز و نقش جامعه بین‌المللی در جلوگیری از تشدید بیشتر تنش‌ها صحبت می‌کند.

بسمه تعالی

 

ایران قرن‌هاست که به کسی حمله نکرده است و این اسرائیل است که برای دستیابی به ایده «اسرائیل بزرگ» و با مصونیت از مجازات به کشورهای منطقه حمله می‌کند

 در شماره امروز وچرنی لیست آقای امیرحسین غریب نژاد، سفیر جمهوری اسلامی ایران در کرواسی با حسن حیدر دیاب مصاحبه کرده است:

 آتش‌بس فعلی چقدر پایدار است و آیا خطر فروپاشی آن در روزهای آینده وجود دارد؟

تجربه تهاجم نظامی غیرقانونی رژیم امریکا و اسرائیل به ایران در ژوئن 2025 و فوریه 2026 در میانه مذاکرات دیپلماتیک نشان داد که به هیچ عنوان نمی‌شود به گفتار و رفتار رژیم آمریکا حتی برای اندکی اعتماد داشت. لذا به اعتقاد من نمی‌توانیم از آتش بس پایدار صحبت کنیم تا زمانی که درذهن ترامپ و نتانیاهو و تیم اطراف آنان ، جنگ و خشونت به عنوان ابزار قدرت شناخته می‌شوند. به نظر من تا زمانی که مقامات کاخ سفید، اول سیاست‌های رژیم اسرائیل را در اولویت قرار می‌دهند، نمی‌توان از آتش‌بس پایدار صحبت نمود.

ایران رویکرد «الان آتش‌بس، بعداً مذاکره» را پیشنهاد داده است. پشت چنین راهبردی چیست؟

تنها اتکا به گزارش های رسانه ای برای قضاوت در خصوص فرایندی که مذاکرات طی می‌کند، کافی نیست. این گزارش ها در بسیاری موارد، متناقض هستند و نادرستی بسیاری از آنها نیز قبلا آشکار شده است. موضع قاطع جمهوری اسلامی ایران که در سال‌های اخیر نیز دنبال کرده‌ایم، این است که حقوق کشور در حوزه‌های مختلف باید با روش‌های مبتنی بر قوانین بین‌المللی تضمین گردد. در این چارچوب، ما به تضمین حقوق کشورمان برای استفاده صلح‌آمیز از انرژی هسته‌ای بر اساس پیمان منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای (NPT) ادامه خواهیم داد و مانند گذشته از خود در برابر تجاوز مسلحانه غیرقانونی، دفاع خواهیم کرد. دستیابی به شرایط صلح پایدار در منطقه هدف نهایی ایران است که تکرار تجاوز به ایران نشان می دهد، مقدمه آن رفع زمینه‌های تجاوز است. ایران در هیچ یک از دو جنگ تحمیل شده، به دنبال آتش‌بس نبود. ما به دنبال صلح پایدار هستیم و این را با پایبندی مداوم خود به فرآیندهای دیپلماتیک و راه‌حل‌های توافق‌شده، ثابت کرده ایم. وقتی طرف مقابل یک راه حل و توافق مورد توافق مانند برجام را رد می‌کند و در بحبوحه مذاکرات دو بار به ایران حمله می‌کند، مشخص است که این اوست که باید رویکرد خود را به طور جدی تغییر دهد.  بنابراین، استراتژی ایران کاملاً مشخص و ادامه همان راهبرد قبلی است: تأمین حقوق کشور بر اساس قواعد بین‌المللی، چه از طریق مذاکره و دیپلماسی و چه از طریق دفاع در برابر تجاوز نظامی.

بزرگترین مانع برای رسیدن به توافق با ایالات متحده در حال حاضر چیست؟

بزرگترین مانع برای رسیدن به توافق با ایالات متحده از سیاستهای آن در قبال جمهوری اسلامی ایران در طول ۴۷ سال گذشته ناشی می‌شود: عادات مخرب آمریکا، به ویژه اصرار آن بر تحریم‌ها و فشار اقتصادی، تغییرات مکرر در سیاست‌ها و مواضع نسبت به ایران، لفاظی‌های تهدیدآمیز و عدم به رسمیت شناختن حقوق اساسی مردم ایران توسط رهبران آمریکا.

 آیا مهلت‌های مشخصی برای رسیدن به توافق دائمی وجود دارد یا بن‌بست طولانی‌مدت خواهد بود؟

ما برای تأمین منافع ملی ایران قائل به ضرب‌الاجل نیستیم. ایران همواره اعلام کرده است که از هر گونه توافقی که منجر به رسمیت شناخته شدن حقوق ملت ایران شود، استقبال خواهد کرد و در این مسیر هیچگونه زمان بندی خاصی وجود ندارد. دیپلماسی، ابزار تامین منافع و امنیت ملی است و ما هرگاه به این جمع‌بندی برسیم که زمینه لازم و منطقی برای استفاده از این ابزار جهت تحقق منافع ملی و تثبیت دستاوردهای ملت ایران و ناکام‌گذاشتن دشمنان از رسیدن به اهداف شوم‌شان مهیا است، اقدام خواهیم کرد.

وضعیت تنگه هرمز امروز چقدر به تشدید تنش نزدیک است و آیا این امر می‌تواند بر امنیت جهانی تأثیر بگذارد؟

وضعیت موجود در تنگه هرمز نتیجه مستقیم تعرض نظامی آمریکا و اسرائیل به یک کشور مستقل عضو سازمان ملل است. تا قبل از ۲۸ فوریه، تنگه هرمز و کل خلیج فارس ، ایمن و امن بود. بنابراین جامعه بین‌المللی باید آمریکا و رژیم صهیونیستی را به خاطر ناامن‌سازی تنگه هرمز و خلیج فارس پاسخگو کند. ایران به عنوان دولت ساحلی تنگه هرمز، تدابیری را بر اساس حقوق بین‌الملل برای صیانت از امنیت ملی خود در برابر  تجاوز و تهدید آمریکا و اسرائیل اتخاذ کرده است و مسئولیت پیامدهای این وضعیت بر اقتصاد جهانی متوجه تجاوز گران است. ما کماکان در وضعیت جنگی قرار داریم. درست است که ظاهراً آتش‌بسی اعلام شده، اما این آتش‌بس متأسفانه از همان ابتدا با نقض‌های مکرر از سوی آمریکا همراه بوده است. همچنین، اعلام هدف قرار دادن بنادر و کشتی‌های ایران از سوی آمریکا از جمله تعرض به کشتی کانتینربر توسکا و گروگان‌گیری خدمه آن ، وضعیت را پیچیده‌تر کرده است. مادامی‌که این شرایط وجود داشته باشد، نمی‌توان به‌صورت یک‌سویه درباره عادی‌سازی تردد در تنگه هرمز صحبت کرد؛ نه صرفاً به‌دلیل تدابیری که ما به‌عنوان دولت ساحلی اتخاذ کرده‌ایم، بلکه به این دلیل روشن که کشتی‌ها، صاحبان کالا و شرکت‌های بیمه نیز به‌سبب نگرانی از وضعیت موجود، تمایلی به عبور از این منطقه ندارند.

علاوه بر این، ما نمی‌توانیم اجازه دهیم چنین وضعیتی در آینده تکرار شود. این تجربه تلخ که نتیجه اقدام نظامی ایالات متحده آمریکا و رژیم اسرائیل است، ایران را به این نتیجه رسانده است که برای تضمین عبور ایمن کشتی‌ها از تنگه هرمز، تدوین پروتکل‌های ویژه ضروری است. این رویکرد نتیجه تصمیم مسئولانه دولت جمهوری اسلامی ایران، به عنوان یک کشور ساحلی، با هدف تقویت امنیت این آبراه در آینده است.

ایران حضور و فعالیت‌های نیروهای آمریکایی در منطقه را چگونه می‌بیند، آیا این امر خطر درگیری را افزایش می‌دهد؟

حضور نظامی آمریکا در کشورهای منطقه صرفا موجب ناامنی و تفرقه در منطقه است و انتظار می‌رود همه کشورهای منطقه رویکردی سازنده و مسئولانه‌ برای شکل‌دهی به سازوکارهای امنیت دسته‌جمعی درون‌زا و عاری از مداخله آمریکا در پیش گیرند. ما معتقدیم، بی‌ثباتی و ناامنی مزمن در منطقه غرب آسیا نتیجه سیاست های توسعه طلبانه رژیم اسرائیل و حضور و مداخلات نظامی‌بازیگران فرامنطقه‌ای است. رژیم اسرائیل هیچگاه به دنبال ثبات و آرامش در منطقه نبوده و تداوم حیات این رژیم در تداوم جنگ و بحران و نیز تداوم اشغالگری و طرح امحای استعماری فلسطینیان است و تغافل نسبت به این واقعیت آشکار، صرفا موجب تداوم و تشدید ناامنی خواهد شد.

میانجی‌های بین‌المللی در این برهه از زمان چقدر در نزدیک کردن مواضع مؤثر هستند؟

دو کشور عمان و پاکستان تلاش های گسترده ای را برای ایفای نقش میانجی‌ در بازگرداندن صلح به منطقه غرب آسیا انجام داده اند که برای جمهوری اسلامی ایران بسیار ارزشمند است. مشکل اصلی در وجود اراده جدی در نزد مقامات کاخ سفید برای پیشبرد دیپلماسی و پایان دادن دائمی‌به جنگ علیه ایران است. در طول یکسال گذشته ایالات متحده آمریکا مرتکب خیانت در روند مذاکرات دیپلماتیک شده است. خیانت به روند دیپلماتیک به این معناست که اعتبار طرف میانجی‌گر نیز زیر سؤال می‌رود و این امر به‌هیچ‌وجه خوشایند نیست؛ نه‌فقط برای آن کشور، بلکه برای حقوق بین‌الملل و نهادهای حقوقی و بین‌المللی که طی قرن‌ها به‌عنوان ابزار حل‌وفصل مسالمت‌آمیز اختلافات میان کشورها شکل گرفته‌اند.

آیا تشدید تماس‌های دیپلماتیک به این معنی است که شما به مصالحه نزدیک‌تر شده‌اید یا به دنبال حمایت بین‌المللی گسترده‌تری هستید؟

ایران حمایت بین‌المللی خوبی دریافت کرده است. کشورهایی که نگاه سازنده‌ای به آینده جهان و منطقه دارند و منفعت مستقیمی در تشدید درگیری در منطقه ما ندارند، این جنگ را محکوم کرده‌اند. بسیاری از شرکای غربی آمریکا نیز به سیاستمداران آمریکایی در مورد بی‌ملاحظگی این جنگ و مغایرت آن با منافع مردم آمریکا هشدار داده‌اند. اکثریت قریب به اتفاق کشورهای جهان و رهبران جهان مانند جناب پاپ، این جنگ را یک اشتباه می‌دانند و خواهان پایان آن هستند. جنگ در منطقه ما فقط به نفع رژیم اسرائیل است و متأسفانه این رژیم تأثیر زیادی بر سیاست‌های دولت ترامپ دارد. اینکه چقدر به یک توافق نزدیک یا دور هستیم، تا حد زیادی به تمایل ایالات متحده به گوش دادن به صدای دیگران و پذیرش اشتباه خود در شروع این جنگ غیرقانونی و وحشیانه و همچنین به شجاعت آن در کنار گذاشتن مواضع سرسختانه و اشتباه خود در مورد ایران بستگی دارد.

آیا امکان واقع‌بینانه‌ای برای صلح دائمی وجود دارد یا ما وارد مرحله‌ای از درگیری «منجمد» طولانی‌مدت می‌شویم؟

جمهوری اسلامی ایران سال‌هاست که از لزوم صلح و امنیت پایدار در منطقه غرب آسیا حمایت کرده است. تهران طرح‌های مختلفی را با همکاری کشورهای منطقه ارائه داده و ایده امنیت داخلی را ترویج می‌دهد، اما تا زمانی که اسرائیل به عنوان دارنده سلاح‌های هسته‌ای و سلاح‌های کشتار جمعی در منطقه غرب آسیا حضور دارد و بدون عضویت در NPT، آشکارا از ایده «اسرائیل بزرگ» پیروی می‌کند و با بهانه‌های واهی و بدون مجازات به کشورهای منطقه حمله می‌کند، صحبت از برقراری صلح پایدار در منطقه امری شوخی است.

ایران در این برهه چه پیامی می‌خواهد به اتحادیه اروپا و کشورهایی مانند کرواسی بفرستد؟

بهترین پیام این است که به مسئولیت خود در قبال قوانین بین‌المللی احترام بگذارید و استفاده گزینشی از قوانین بین‌المللی به عنوان  یک ابزار، بسته به اینکه با کدام طرف همدردی می‌کنید، را متوقف کنید. یکی از بزرگترین جنایات جنگی که توسط ایالات متحده و اسرائیل انجام شد، حمله به یک مدرسه ابتدایی در شهر میناب ایران بود که در آن ۱۶۸ کودک بی‌گناه کشته شدند. ما هیچ محکومیتی از سوی کشورهای اتحادیه اروپا که همیشه ادعای دفاع از حقوق بشر دارند را ، ندیده‌ایم. اگر این اتفاق در کشور دیگری که مورد توجه کشورهای اتحادیه اروپا است، رخ می‌داد، این جنایت جنگی سال‌ها در صدر رسانه‌های اروپایی و تریبون سیاستمداران اروپایی قرار می‌گرفت. بنابراین درخواست ما از اتحادیه اروپایی این است که بر اساس عدالت نظر بدهد و موضع بگیرد و نه صرفاً در راستای خشنودسازی آمریکا و اسرائیل.

در نهایت، شما در مورد اتهامات سفیر اسرائیل در کرواسی که کشور شما را به عنوان تهدیدی برای امنیت منطقه‌ای و جهانی به تصویر می‌کشد، چه نظری دارید؟

واقعیت‌ها آنقدر واضح هستند که با هیچ حجمی از دروغ یا تبلیغات، نمی‌توان آنها را پنهان کرد. ایران قرن‌هاست که به هیچ کشوری حمله نکرده است و با رژیمی روبرو است که مکرراً به همسایگان خود حمله می‌کند. ایران همیشه به مرزهای بین‌المللی احترام گذاشته است در حالیکه رژیمی در مقابل آن است که قطعنامه‌های سازمان ملل در مورد مرزهای بین‌المللی را نادیده می‌گیرد و به تدریج در تلاش برای ایجاد "اسرائیل بزرگ" است. دو رژیم دارنده بمب هسته ای که یکی از آنها تنها استفاده کننده از این سلاح وحشیانه در طول تاریخ بوده به صورت غیرقانونی و در عین مخالفت اکثر قریب به اتفاق کشورهای جهان، به کشوری که عضو ان پی تی است و میزبان بیشترین و فراگیرترین بازرسی‌های سازمان انرژی اتمی‌بوده است حمله می‌کنند با این بهانه که ممکن است در آینده سلاح هسته ای بسازد در حالی که همین رژیم سال هاست بمب هسته ای دارد و نه عضو ان پی تی است و نه هیچ بازرسی از تاسیسات خود را می‌پذیرد.

رژیمی‌که توسط یک جنایتکار جنگی تحت تعقیب دادگاه‌های بین المللی اداره می‌شود پس از سالها پیگیری سیاست آپارتاید و نسل کشی در فلسطین و لبنان، با پشتیبانی آمریکا دایره جنایت های ضد بشری خود را توسعه داده و تجاوزی غیرقانونی، وحشیانه و بی دلیل را به ایران شروع کرده اند و از رهبر مذهبی کشور تا دختران دبستانی را به شکل هولناکی ترور می‌کنند.

ریشه مشکل در منطقه ما اشغالگری و خوی وحشیگیری است. مقاومت در برابر رژیم اسرائیل در فلسطین و لبنان سالها و دهه‌ها قبل از تاسیس جمهوری اسلامی ایران آغاز شده است و تا همیشه هم توسط مردم مظلوم تحت اشغال ادامه خواهد یافت.

اینها واقعیت هایی هستند که مردم دنیا می‌بینند و روز به روز بیشتر از آن آگاه می‌شوند. بر اساس آمار نهادهای بین المللی حقوقی و حقوق بشری رژیم اسرائیل فقط در سال گذشته نزدیک به 100 خبرنگار را کشته و مسئول مرگ دو سوم خبرنگاران در جهان بوده است. انتقام از حقیقت و گویندگان واقعیت، راه به جایی نخواهد برد و مردم دنیا روز به روز آگاهتر می‌شوند.

 

https://www.vecernji.hr/vijesti/iran-nikoga-nije-napao-stoljecima-a-izrael-slijedeci-ideju-velikog-izraela-nekaznjeno-napada-zemlje-u-regiji-1956945